Emmy en de Kindervreters

1.

 

De scheur in de lucht

 

Soms had Emmy het idee dat haar eigen moeder haar helemaal niet goed kende. Anders zou ze toch zeker wel geweten hebben dat eenhoorns niet echt haar ding waren, of niet soms? Om het verblindend kleurrijke T-shirt dat ze haar nu weer had aangesmeerd af te maken, zaten er roze, paarse en blauwe siersteentjes en glittertjes in verwerkt en zei de eenhoorn “Be colourful”. Nou, dank je de koekoek, mam, het lijkt wel alsof iemand een regenboog over dat shirt heeft uitgekotst! Het donkerpaarse vest dat ze over het T-shirt aan had, was wel redelijk in orde. Het hielp in ieder geval dat stomme shirt een beetje te verbergen voor haar klasgenootjes. En voor haarzelf. Het lapjeshartje op allebei de broekspijpen van haar jeans in rood, oranje en geel was dan weer wel erg cool, vond ze. Maar dat was ook het enige. Ze hield nu eenmaal niet van die meidendingen.

            Wat verder de dag nog een beetje goed maakte, was de speurtocht die ze met groep acht van Basisschool de Tovertuin – ja echt, hè … - voor de boeg had. En over regenbogen gesproken: het bos zag er werkelijk waar uit alsof het er eentje had ingeslikt. Maar dan met donkerrood, feloranje, geelgroen en terracotta. Emmy hield van de herfst. Misschien was het wel haar favoriete seizoen. Eekhoorns – geen eenhoorns! – die nootjes verzamelden voor de winter, die hoog in de lucht al voelbaar was. De zon die laag stond en nog lekker warm was, warm genoeg om in een T-shirt en vest te lopen. Paddenstoelen in alle vormen en maten. En die geur. Het rook naar aarde, bladeren, fris en levendig. En de geluiden …

            Blèrende, schreeuwende, roepende, lachende snertklasgenoten. Alsof het een stelletje kleuters was dat nog moest leren hoe zich te gedragen. Het maakte dat Emmy haar armen over elkaar vouwde en vernietigend hun kant op keek. Ze ving een fronsende blik op van Anna, die haar leek te willen vragen waar de fuck ze het lef vandaan haalde haar aan te kijken. Haar blonde paardenstaart wipte van de ene naar de andere schouder toen ze haar hoofd wegdraaide en verder ging met praten tegen haar sidekick Hannelore. Hannelore! Emmy hoorde elke keer weer een schaterlach in haar hoofd bij die naam. Het arme kind kon er niets aan doen dat ze zo heette en ze had het geluk als Anna’s buurmeisje met haar te zijn opgegroeid, anders had men haar veel meer uitgelachen. Anna noemde haar liefkozend Hanne, maar dat maakte het er naar Emmy’s mening niet veel beter op. Maar in het kielzog van de populaire Anna kon niet echt iemand Hannelore veel maken.

            Meester Recker ondernam een poging de groep wat onder controle te krijgen. Dat lukte aardig dankzij zijn machtige stemgeluid. Emmy gaf hem een acht op een schaal van een tot tien. Een bos als dit in al zijn herfstpracht hoorde in uiterste stilte te worden verkend, vond Emmy. Dat was een hopeloze hoop die ze had gehad met deze klas. Helaas was de meester zelf ook niet op de hoogte van deze ongeschreven regel, want terwijl de groep zo goed als stil was gevallen, liet hij met onverminderd volume weten wat de bedoeling was van vandaag.

            ‘Zoals wij jullie ouders al in de e-mail hebben verteld, zullen wij op deze zaterdag een kleine drie uur in dit bos doorbrengen, terwijl we zoeken naar verschillende aanwijzingen, puzzels oplossen en raadsels uitpluizen. We gaan dat doen in groepjes van vier.’

            Ach jee, groepjes vormen …

            ‘Dit bos, het Geuzenbos, heeft niet veel door mensen gemaakte paden,’ ging meester Recker verder. ‘Daarom is het heel erg belangrijk dat je je aan de route houdt die op jullie papieren staat uitgestippeld. In feite is dit het enige echt brede pad in dit bos. Wijk er dus niet vanaf!’

             ‘Zei hij nou Reuzenbos?’ hoorde Emmy Hannelore zachtjes aan Anna vragen. Ze zag er ontzettend verward uit.

            Anna begon hysterisch te giechelen, waarschijnlijk omdat ze dacht dat haar vriendin een grapje maakte.

            ‘Mevrouw Klinkers, is het interessant genoeg om met de hele groep te delen?’ vroeg meester Reckers.

            Anna liep knalrood aan – de bladeren aan de boom recht boven haar verbleekten erbij.

            ‘Niet? Dat dacht ik al.’ Meester Recker opende de grote rugtas die hij op de grond had gezet en begon waterflesjes aan iedereen uit te delen. ‘Maak alvast groepjes mensen, anders doe ik het!’

            ‘Emmy?’ Bryan weekte zich los van de groep met een flesje in zijn rechterhand. Aan de condens op het plastic te zien, was het nog lekker koud. ‘Zullen wij bij elkaar?’

            Ze schonk hem een oprechte glimlach en knikte. Bryan was nog redelijk nieuw op hun school. Een buitenbeentje, net als zij. Daardoor – en door het feit dat Emmy het gemakkelijker vond vrienden te maken met jongens – waren ze al snel maatjes geworden. Hun gedeelde liefde voor tekenen en stripboeken was een leuke bonus. Bryan had steil haar, dat in een punt tot in zijn nek viel. De kleur ervan vond Emmy altijd het meeste lijken op Duo Penotti wanneer het bruin en wit helemaal met elkaar vermengd waren. Zijn ogen waren groen, maar het was geen mooie, frisse tint. Eerder de kleur van te ver doorgekookte boerenkool, met een randje zwart. Hij had sproeten op zijn wangen en neus en een heel klein spleetje tussen de voortanden. Eigenlijk zag hij er niet onaardig uit, maar wat Emmy voor hem voelde was puur platonisch. Dat woord had ze haar zus enkele dagen eerder horen gebruiken toen haar huidige vriendje haar met een andere jongen in de bios had gezien. Het scheen te maken te hebben met gevoelens die alleen maar vriendschappelijk waren en niet romantisch. Emmy kon niet echt zeggen dat ze ooit verliefd was geweest – haar crush op Tom Hiddleston daargelaten, maar die was beperkt gebleven tot het zoenen van zijn poster. Nee, Bryan was haar vriend, misschien haar beste op dat moment. Zeker weten haar enige.

            ‘Waar halen we die andere twee vandaan?’ Emmy keek toe hoe de groepjes van vier zich begonnen te vormen. Anna en Hannelore sloten zich aan bij Rick en Arnold. Die twee jongens hadden een beetje eenzelfde verhouding als de twee meisjes: Rick was de populairste jongen van school en Arnold zijn aanhangsel. Arnold neigde naar nerdy met zijn jampotglazenbril en beugel, maar Emmy wist dat hij niet op zijn mondje gevallen was. Ach, het zou ooit een schitterende dubbele bruiloft worden. Voor nu bleef het beperkt tot smeulende blikken tussen Anna en Rick.

            Bryan stootte Emmy aan en wees met zijn kin naar Angelique en Katy, die op dat moment ook hun kant op keken. Maar voordat Bryan de stoute schoenen aan kon trekken om hen te wenken, werden de twee meisjes opgeslokt door Penny en Amanda.

            ‘Het ziet ernaar uit dat we met een oneven aantal zijn.’ Meester Recker stond zo plotseling naast Emmy dat deze ervan op haar tenen wipte.

            ‘Jee, Emmy, zag je een kabouter?’ lachte Anna op de achtergrond.

            ‘Jee, Anna, is er een meeuw over je heen gevlogen?’ riep Emmy. ‘Er zit vogelstront in je haren!’

            ‘Wát?’ Anna tastte voorzichtig over haar hoofd, terwijl Hannelore de paardenstaart van haar vriendin inspecteerde.

            ‘Dames.’ De stem van meester Recker was waarschuwend, maar Emmy kon zien dat er een zweempje van een grijns in een van zijn mondhoeken verborgen zat, te schuw om helemaal tevoorschijn te komen. Zijn hand lag op de schouder van Peter, die breed en een tikkeltje onnozel naar Emmy glimlachte. ‘Rico is vanochtend ziekgemeld door zijn moeder, dat heb ik even over het hoofd gezien,’ verklaarde de meester. ‘Dus ik zet Peter hier gewoon bij jullie tweeën, dat redden jullie wel, toch?’

            ‘Gezellig,’ mompelde Bryan, hoewel perfect verstaanbaar.

            ‘We gaan dit helemaal rocken, mensen,’ zei Peter vol zelfvertrouwen.

Emmy wist dat een façade was. Peter was juist heel onzeker, maar probeerde dat altijd met grappen en grote praatjes te verdoezelen. Daardoor kletste hij vaak te veel, waardoor leeftijdsgenootjes hem juist afwimpelden. Emmy had al gemerkt dat het voor haar persoonlijk een dunne grens was tussen hem onderhoudend en irritant vinden. Het lag misschien maar net aan haar eigen bui.

            ‘Jij weet heel veel, hè?’ Bryan trok in een gestaag ritme aan de huissleutel die om zijn hals hing. Emmy’s ouders noemden hem weleens schertsend sleutelkind. Zijn ouders werkten nu eenmaal tot een uur of zes, waardoor hij na school vaak op straat rondzwierf. Of bij Emmy hing. Emmy had het geluk dat haar opa en oma bij hen in woonden, waardoor er voor haar altijd iemand thuis was.

            ‘Ik weet het een en ander, ja.’ Peter klonk nu eerder bedeesd en wierp een tersluikse blik op Emmy.

            ‘Mooi. En Emmy is ook een van de slimsten van de klas, dus dan zitten we snor,’ zei Bryan.

            ‘Mooi niet dat Emmy de slimste van de klas is.’ Uiteraard had Anna dat weer gehoord. Het kind had een megagehoor, maar goed luisteren kon ze niet.

            Emmy moest haar best doen niet te lachen toen zowel Bryan als Peter zo ging staan dat ze Anna niet meer zagen. Anna wierp haar hoofd in haar nek. Huilen als een wolf deed ze niet, wat Emmy jammer vond.

            Meester Recker liet de groepjes met wat afstand ertussen vertrekken. Aangezien Emmy en de jongens achteraan stonden, zouden zij als laatste vertrekken. Emmy nam een slokje van haar water, terwijl Bryan en Peter het over de nieuwste Marvel-film in de bios hadden. Ze wilde net hardvochtig haar standpunt gaan verdedigen dat Loki veel leuker was dan Thor toen ze een vreemd geknetter achter zich hoorde. De jongens schenen niets in de gaten te hebben, maar het maakte dat Emmy zich omdraaide. Het pad maakte daar een flauwe bocht naar rechts, terug richting de parkeerplaats, een klein half uur wandelen. Opnieuw hoorde ze het geknetter, maar het leek niet op vuurwerk, zelfs niet op het wegspringen van vonken uit een haardvuur. Het was fijner, zachter. Lieflijker, zou ze bijna zeggen, maar dat klonk zo wijverig. Misschien leek het meer op bladeren die ritselden en tegelijkertijd een stroompje elektriciteit bezaten. Ze bleef aandachtig luisteren en probeerde tegelijkertijd te bedenken wat het geweest zou kunnen zijn. Emmy vond dat voor alles altijd een verklaring bestond. Ze wilde het liefst op nader onderzoek uit, maar het groepje van Angelique, Katy, Penny en Amanda werd er door meester Recker op uit gestuurd, wat betekende dat zij, Bryan en Peter over een minuut of tien mochten.

            Emmy wreef over de mouw van haar vest toen ze iets op haar rechteronderarm voelde kriebelen. In plaats van de stoppen, leek het zich heel snel over de hele arm uit te breiden en over te springen op de linker. Overal ontstond er nu kippenvel, ook in haar nek en tussen haar schouders. Het maakte dat er een rilling door haar heen schoot.

            ‘Wat is er met jou?’ vroeg Bryan, fronsend. ‘Heb je het zo koud?’

            ‘Nee, ik …

            Het geluid was er weer en stond ditmaal rechtstreeks in verbinding met dat rare kippenvel op haar huid. Het veroorzaakte een nieuwe huivering en maakte dat Emmy nogmaals omkeek. Een stukje van het wandelpad af hing een vage schittering tussen twee bomen in de lucht. Als ze het ter plekke had moeten omschrijven, had ze gezegd dat het op een dikke, onregelmatig streep van Anna’s zilverkleurige glitterlijm leek. Een beetje in de vorm van een korte, scheve bliksemschicht. Terwijl ze ernaar stond te kijken, werd de glinsterende streep breder en langer. Het geknetter ging over in een laag gezoem, als van een honingbij die haar oor in wilde vliegen. Het trilde door in de bosgrond, in haar lijf. De zilverachtige glans die tussen de gekartelde lijnen van de scheur zichtbaar was, brokkelde uiteen in verschillende andere kleuren, die duidelijker werden naarmate de scheur groter werd.

            ‘Huh, wat is dat dan?’ Peter stond nu ook helemaal omgedraaid naast haar te kijken.

            ‘Jij ziet dat dus ook, die rare scheur daar in de lucht?’ Hoe nuchter Emmy doorgaans ook was, misschien keek ze te veel SiFi en Fantasy en stelde ze daarom zo’n stomme vraag.

            ‘Welk scheur?’ Het was gelukkig niet Peter die dat vroeg, maar Bryan. ‘O!’

            De scheur was inmiddels zo groot dat Emmy er gemakkelijk doorheen zou passen. Als ze erbij zou kunnen, want hij hing een meter of twee boven de grond. De kleuren erin hadden een plekje gevonden in wat leek op donkergroene boomtoppen, met ergens ver op de achtergrond het grijsblauw van bergen. Stomverbaasd knipperde ze met haar ogen, in de hoop dat alles dan weer zou verdwijnen. Maar helaas.

            ‘Dat is een poort!’ Peter zei dit zo vastberaden dat Emmy hem peilend aankeek. ‘Ja, je weet wel, wat je in films ook weleens ziet. Een opening naar een andere wereld.’ Hij staarde als gehypnotiseerd naar de scheur.

            ‘Dat, of er zit iets in dat water.’ Bryan hield zijn flesje een stukje van zich af terwijl hij het inspecteerde. Emmy kon niet vaststellen of hij het echt meende of een grapje maakte. Dat wist je nooit bij hem.

            Boven het gezoem uit hoorde ze opeens iets anders. Iets dat gromde. Niet als een hond of wolf of zelfs een beer. Het had een vreemde, holle echo en trilde nog erger door haar heen dan het gezoem. Het gegrom werd heel snel afgewisseld met slurpende geluiden. Ja, slurpend, alsof iemand het laatste restje milkshake had bereikt, maar hardnekkig door bleef zuigen. 

            ‘Waar staan jullie naar te kijken, kids?’ Opnieuw slaagde meester Recker erin Emmy te laten schrikken. De twee jongens ging het niet veel anders. Emmy meende zelfs een dun kreetje uit Peters keel te horen, maar met alle andere geluiden die er op dat moment klonken, was het lastig te zeggen.

            ‘Jullie mogen zo vertrekken. Zijn jullie er kl … O GROTE GOD IN DE HEMEL EN DE HEILIGE MAAGD MARIA.’ Meester Recker tuimelde bijna achterover. Alle kleur leek uit zijn wangen te zijn getrokken en zijn ogen waren zo groot dat het wit helemaal om de lenzen heen te zien was.

            Emmy verplaatste haar aandacht van meester Recker terug naar de scheur om te zien waar hij zo van was geschrokken. Ze wenste bijna dat ze dat niet gedaan had. Wat ze zag, dat kon gewoon niet. Het was simpelweg in haar nuchtere brein zonder Troetelbeertjes op roze wolken niet mogelijk.

            Het was een harige poot. Een lange, kromme poot als van een reuzenspin, die uit de scheur stapte. Aan het uiteinde ervan zat een lange, vieze voet met rare knobbels en kromme, scherpe nagels aan de tenen. Het zwarte haar dat de poot bedekte, liep uit tot halverwege de voet, waar het alleen nog maar een korrelig spoor achterliet. De poot was zo groot, dat de voet gemakkelijk meteen de grond raakte.

            ‘Wat is dát?’ In plaats van zich lam te schrikken, klonk Bryan eerder gefascineerd. Peter daarentegen maakte een keelgeluid dat verdomd veel weg had van een gil. Hij zag al net zo witjes als meester Recker.

            De poot werd gevolgd door een al net zo harig en viezig lijf, dat ver naar voren boog om door de scheur te stappen. Emmy vond het in eerste instantie lijken op dat van een aap. De twee lange armen die bij de puzzel werden gevoegd, versterkten dat beeld, want ze waren zo lang, dat ze gemakkelijk over de grond konden slepen. De borst was glad, maar had hier en daar dezelfde knobbels als op de voeten en handen.

            En toen kwam het hoofd. Zelfs de weerwolven in horrorfilms die Emmy weleens had gezien vielen in het niet erbij. De bek leek op die van een baviaan, maar dan nog gevaarlijker, de tanden nog scherper en langer, vooral de vier hoektanden. De neus erboven zag er verbazend menselijk uit, maar leek platgedrukt. Het was een gezicht vol met zwarte haren, die in wilde plukken op de wangen stonden en boven het hoofd uitsproten. Boven op het hoofd prijkten twee korte hoorntjes, als van een geitenbok. De ogen waren het ergst. Je ging ervan uit dat er ogen waren, want er zaten twee perfect ronde bollen op de plek waar de ogen zouden moeten zitten. Maar ze waren in- en inzwart. Het was een akelige soort niets en toch wist Emmy meteen dat het monster haar kon zien. Dat het haar áánkeek. Dat het haar wilde.

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

01.10 | 17:36

Wat ontzettend leuk bedankt!!

...
29.09 | 17:54

Hallo Latoya, bedankt voor deze geweldige boeken die u heeft gegeven aan ons bij Castlefest 2012, ik begon het te lezen en ik kon niet meer stoppen

...
30.04 | 04:54

Heb je gehoord van heer Bubuza ?? De grote spreukgieter die alle dingen kan doen met zijn krachtige spreuk ??? Ik ben een paar jaar geleden verliefd geworden op Ronny en onze relatie was prachtig in die zin dat onze vrienden jaloers op ons waren. Twee maa

...
08.12 | 16:47

Fijne feedtdagen en een gelukkig en gezond 2019 wenst jullie mam

...
Je vindt deze pagina leuk