Link

1.

 

Het was een warme junidag, de vliegen hadden zich al op het lijk verzameld. Joe Berkeley had genoeg thrillers en horrors gezien met zijn vijfentwintig jaar. Misschien had hij daarom ergens een solide basis verwacht. Een soort pantser dat hem zou beschermen, mocht hij ooit in het echt een lijk te zien krijgen. De elektrische schok die weleens door zijn lijf schoot tijdens zulke schrikmomenten in een film, voelde hij nu ook, alleen duizendmaal versterkt. Het maakte dat de keldersleutel uit zijn hand schoot en op de vloer belandde. In de plas bloed. Aan de voeten van het lijk.

      Toen de eerste shock van het vele bloed en de ingewanden was gezakt tot ergens halverwege zijn slokdarm, liet Joe zijn blik over het naakte lichaam glijden. Het meisje was met de armen boven haar hoofd aan een van de betonnen steunpilaren in de berging vastgebonden. Ze was van keel tot kruis opengesneden. Op de plek van haar linkerborst zat een bloederige schijf van vlees. De rest van haar lichaam vertoonde nog meer snijwonden, die net diep genoeg waren om bloed op te doen wellen.

      Joe vatte moed en keek naar het gezicht van het meisje. Haar ogen en mond waren geopend. Hij wilde zich niet voorstellen wat voor pijn ze had gehad voordat ze was gestorven. De scheiding van haar korte bruine haren was donkerrood gekleurd en haar gezicht zat eveneens onder het bloed. Desondanks herkende hij haar.

      ‘Romy …’ Zijn stem voelde als schuurpapier in zijn keel.

      ‘Hé, Joe.’

      Er geen een verse schok door Joe heen. De forse gestalte van Luuk had niet veel kracht nodig om hem een stukje opzij te duwen, hoewel Joe zelf ook wel wat BasicFit-spiertjes had. Er kwam een reeks onfrisse scheldwoorden uit Luuks mond toen zijn blik op Romy viel. Vermengd met zijn Rotterdamse accent klonken ze nog onaangenamer.

      Blij dat hij voor een moment iets anders had om naar te kijken, staarde Joe naar het geblondeerde haar van Luuk. Er begon zich al een kalende plek te vormen boven op zijn achterhoofd. In het licht van de TL-buis waren schilfers op de hoofdhuid te zien.

      Joe dwong zijn ogen de berging door te gaan. Een van zijn taken als mede-huisbaas van het studentenhuis was die op orde houden. Hier stond alles wat je als huisbaas en conciërge nodig had, opgestapeld op stellingkasten: poetsspullen, batterijen, gloeilampen, gereedschap, zelfs een voorraadje ingeblikte levensmiddelen. Daardoor was in het midden van de berging een vrij grote ruimte, slechts onderbroken door de betonnen palen. Hijzelf had de dag ervoor de vloer hier nog aangeveegd. Buiten het bloed en de ingewanden was er niets te zien. Niets wat op een moordwapen zou kunnen duiden.

      ‘Wat is er hier …’ Luuk kapte zijn eigen vraag af, alsof hij besefte dat het een domme zou zijn. Wat hier was gebeurd, was wel duidelijk.       

      ‘Ik kwam de gereedschapskist halen,’ zei Joe. ‘Er zit een handgreep los op een van Karlies keukenkastjes. Ik wilde …’

      Luuk legde een hand op zijn schouder.

      ‘Ik bel de politie.’ Joe haalde zijn mobiel uit de kontzak van zijn jeans. Zijn vingers trilden, waardoor het ding op de vloer kletterde. Toch niet zo macho als ik dacht …

      ‘Laat mij maar bellen, kom.’ Hoewel Luuks gezicht leek te zijn gaan hangen als een uitgelopen olieschilderij, kwam hij sterker over dan Joe zich op dat moment voelde. Het was niet helemaal gek, dacht hij daar achteraan. Hij, Joe, had Romy goed gekend. Zeer goed.

      Luuk pakte Joe’s telefoon van de grond en klemde hem in Joe’s handen. ‘Ik als hoofdeigenaar moet mij hierover ontfermen, niet jij. Ga, jongen, ik vind het al vreselijk genoeg dat jij dit hebt aangetroffen.’ Met een zucht haalde hij zijn eigen mobiel tevoorschijn en toetste 112 in.

      Joe had niets liever gedaan dan weglopen. Maar het was al te laat. Doen alsof dit nooit was gebeurd, ging niet meer. Hij zou ook niet weg kunnen lopen van dat beeld dat nu voor altijd op zijn netvlies gebrand stond. ‘Ik kan niet weggaan. Ik heb haar gevonden, ik kan haar nu niet achterlaten.’

      ‘Jongen toch, ik … Ja, hallo, er is een lijk gevonden in mijn studentenhuis.’

      Joe’s mobiel trilde in zijn handen, maar ditmaal waren het niet zijn emoties die dat veroorzaakten. Het display zei Karlie.

      ‘Joe?’ zei ze voordat hij ook maar iets gezegd had. ‘Waar blijf je?’

      ‘Karlie?’

      ‘Ja?’

      ‘Er is iets vreselijks gebeurd.’

 

Karlie ving een Joe op die ze niet kende. De jongen waar zij al een tijdje mee bevriend was, was stoer, zelfverzekerd, een womanizer. Ze vroeg zichzelf elke dag wel een keer af hoe het kon dat zij met zo iemand zo goed bevriend was geraakt. Hij was onuitstaanbaar als het om vrouwen ging, had elke week een ander, als het niet nog vaker was. Het irriteerde haar mateloos, maar ze wilde niet aan zichzelf toegeven hoe dat kwam. De Joe die nu naast haar op de bank zat, leek uit een parallel universum te zijn gestapt: exact hetzelfde uiterlijk, maar een compleet andere houding.

      ‘Wat kan ik doen, wat heb je nodig?’ Karlie wreef over zijn rug, terwijl hij met zijn hoofd tussen zijn handen en met de ellebogen op zijn knieën steunde. ‘Ik heb pasta gemaakt voor ons, maar ik neem niet aan dat je trek hebt.’

      ‘Ik weet niet wanneer ik ooit weer trek zal hebben.’

      ‘Het spijt me zo. Kende je haar goed?’ Stomme vraag. 

      ‘Ik had kort iets met haar, maar sprak haar zo nu en dan nog weleens.’ Joe ging recht zitten en trok de vingers van beide handen door zijn dikke, donkerbruine haren.

      ‘Weten ze al wat er met haar is gebeurd?’ Karlie kon het niet helpen te staren naar de knappe gelaatstrekken van haar beste vriend. Zelfs in deze staat was hij onmogelijk mooi.

      ‘Ze zijn nog bezig. Toen ik wegging, kwam de lijkschouwer er net aan. Ze wilden niets zeggen, helemaal niets. Ik zullen alleen aan naasten informatie geven, maar die heeft ze zover ik weet niet. Ze is een wees, heeft al heel wat pleeggezinnen gezien en is met zeventien jaar bij het laatste weggelopen. Sindsdien staat ze op eigen benen. Stond …’

      ‘Misschien dat ze jou dan wel informatie geven, als goede bekende van haar?’

      ‘Ik weet het niet. Ik weet wel dat ze iedereen hier in huis zullen gaan ondervragen. Ze was naakt, dus de kans is groot dat ze ook verkracht is.’ Er vonkte iets achter zijn opaalgroene irissen. ‘Ik hoop dat ze die klootzak snel te pakken krijgen. Wat voor een beest doet nu zoiets?’ Zijn nagels schraapten over zijn jeans toen hij zijn vuisten balde.

      Karlie wilde hem vragen hoe erg Romy was toegetakeld – Joe had haar geen details beschreven aan de telefoon – maar ze durfde niet. Niet zoals hij er nu aan toe was. Op zijn tijd zou hij er wel mee komen. En zo niet, kon ze dat ook begrijpen. Het zou een slopende onderneming worden om dit überhaupt te verwerken.

      Hij keek haar aan. Gebroken en lief tegelijk. ‘Ik wil jou hier niet meer opzadelen. Misschien is het niet verstandig om op dit moment alleen te zijn, maar ik ga toch maar even naar mijn eigen kamer. Ook voor het geval ze het in hun hoofd krijgen vanavond nog bij me aan te kloppen.’

      ‘Je weet dat ik er voor je ben.’ Ze wilde heel graag die mooie haren van hem strelen, deed het toch maar niet.

      Zijn glimlach was misschien met wat moeite extra opgerekt voor haar, maar niettemin hartelijk. ‘I know. En sorry van je pasta, ik weet hoe lekker die is.’

      ‘Geen zorgen, kom morgen maar wat halen als je nog wil.’ Karlie liep met hem mee naar de deur.

      ‘Ik bel je, oké?’ Hij boog zich naar haar toe en drukte een kus op haar wang.

      ‘Oké.’

      Ze bleef een tijdje naar het vale grijs van haar deur staren toen Joe weg was. Ze voelde zich er bijna schuldig over dat het niet het lijk in de berging was dat haar gedachten het meest in beslag nam. Ja, Joe Berkeley was een rokkenjager, een echte charmeur. Maar Karlie was een van de weinigen die ook een andere kant van hem kende. De kant die voor je door het vuur ging, of je nu wel of niet de lakens met hem deelde. In de twee jaar dat ze hem nu kende, had hij haar meerdere malen duidelijk laten merken dat hij zich tot haar aangetrokken voelde, had haar openlijk toespelingen gedaan. Nog steeds soms. Karlie kon het moeilijk geloven vanwege haar mollige lijf, saaie, muisbruine haren en onopvallende, make-uploze gezicht. En al zou ze het geloven, het feit dat hij alles afneukte wat tieten had, was voor haar voldoende om er niet aan toe te geven. Maar o, wat kostte het soms een moeite. Vooral als ze hem zo kwetsbaar zag.

      Het klopje op de deur klonk zo zacht, dat Karlie even dacht dat ze het zich verbeeld had. Haar hart in haar keel zei haar echter dat dat niet het geval was. Met de elektrische schokjes tot in haar vingers opende ze de deur.

      Dat was het dan. Dat beeld. Zijn gezicht met die wenkbrauwen in de vorm van een omgekeerde V, net als Jason Priestley vroeger dat altijd zo mooi kon in 90210. Of Hugh Grant. Die volle lippen, die hij net van elkaar deed om te iets te zeggen.

      ‘Ik wil toch liever niet …’

      Ze trok hem naar binnen, gooide de deur achter hem dicht. Even was er de twijfel, misschien een seconde of drie bedacht ze hoe ontzettend ongepast het was, gezien het gebeurde. Twee verdere seconden bonsde het weer in haar hoofd dat ze niet mooi genoeg, niet dun genoeg en niet leuk genoeg voor hem was. Er was nog iets, iets heel belangrijks, misschien wel het allerbelangrijkste. Maar het ontglipte haar. Haar mond nam het over, gretig op de zijne geperst. Ze hoorde en voelde zijn verbazing, maar zijn armen gleden om haar heen en hij beantwoordde haar kus met evenveel enthousiasme.

      ‘Wat is dit opeens?’ vroeg hij bij de eerste adempauze, zijn wenkbrauwen ditmaal in stomverbaasd formaat.

      ‘Houd je bek nu maar, anders bedenk ik me nog.’ Ze ging verder waar ze gebleven was en voegde haar tong toe aan de steeds heftiger wordende opwinding.

      Joe dirigeerde haar naar haar slaapkamer, naar het bed, waar hij niet veel tijd nodig had haar en zichzelf van alle kleding te ontdoen. Hij liefkoosde haar eerst een hele tijd en zorgde ervoor dat ze helemaal week was voor hij bij haar binnendrong. Karlie zag kleuren uiteenspatten aan de binnenkant van haar gesloten oogleden. Ze liet zich meesleuren door haar lang onderdrukte passie voor Joe. Ze voelde een zekere trots, omdat ze nu eindelijk zelf kon meemaken waar alle meisjes in het studentenhuis het altijd zo uitvoerig over hadden. Maar tegelijkertijd herinnerde ze zich nu dat ene belangrijke element, de belofte aan zichzelf die haar voor veel ellende zou bewaren: slaap nooit met Joe Berkeley.

 

2.

 

Op zaterdagavond met haar beste vriendin op haar kamer naar porno kijken. Dat was doodnormaal in de relatie die Jackie met Priscilla had. Ze maakten voornamelijk de acteurs belachelijk, vooral als het om van die slechte opnames van amateurs ging. Met het uitgebreide KPN-plus-pakket dat haar ouders hadden aangeschaft, was het ook nog eens kinderlijk eenvoudig ernaar te kijken.

      ‘Wow zeg, ik denk dat de pik van die gast niet eens in mijn mond zou passen.’ Priscilla opende haar mond zo ver als ze kon en boog dichter naar de tv. Haar blik was daarbij zo serieus dat Jackie in de lach schoot.

      ‘Cilla, werkelijk!’

      ‘Nee, ik zeg het je.’ Priscilla vormde met haar rechterhand een C. Met het puntje van haar tong in haar linkermondhoek schoot haar blik een paar keer heen en weer tussen scherm en hand. Toen opende ze opnieuw haar mond en schoof haar hoofd naar voren en naar achteren, waarbij ze tegelijkertijd haar C-hand naar haar mond en weer terug bewoog.

      Jackie gierde het uit, maar raakte afgeleid toen de welbedeelde man op tv zijn gevaarte in de mond van zijn vrouwelijke tegenspeelster stak. ‘Jee, ik dacht dat het op tv altijd vreselijk overdreven was, maar die lijkt echt niet te passen.’

      ‘Zie je.’ Priscilla zakte terug tegen de rugleuning van de bank. ‘Ik heb toch wel met een paar jongens geslapen die ook erg goed bedeeld waren, maar dit …’

      ‘Ik heb geen vergelijkingsmateriaal.’ Jackie kwam overeind en schonk haar glas nog eens halfvol met sinaasappelsap. De rest vulde ze aan met wodka. Wat alcohol erbij en porno werd vaak veel spannender – en hilarischer. Er kwam altijd wel een vleugje opwinding bij kijken, vooral als er dan eens iets tussen zat dat wel echt goed en erotisch was. Vandaag was niet zo’n avond. Meligheid had de overhand.

      ‘Zou je het nu nooit met iemand anders willen doen dan met Jens?’ vroeg Priscilla, terwijl de man op tv aardig aan zijn trekken kwam. Aan het overdreven gekreun van de acteurs hadden ze allebei een hekel, dus was het geluid uitgeschakeld.

      Jackie nipte van haar screwdriver. ‘Nee, Cilla, daar denk ik echt niet aan. Ik h …’

      ‘Jaja, je houdt van hem, jullie zijn voor elkaar gemaakt, bladibla. Maar je hebt zelf gezegd dat jullie seksleven beter kan.’

      Jackie keek haar vriendin aan. Dat was vast zo’n openbaring die ze met een Bacardi of wat dan ook te veel op had gedaan. Zo eentje waar ze later spijt van zou krijgen. Gevalletje bite you in the ass. Ze wist wel dat het veilig was, bij Priscilla, dat ze dat nooit aan iemand zou doorvertellen. Het was alleen zo oneerlijk tegenover Jens. Hij was lief, grappig, charmant, eerlijk en zag er goed uit, alles wat ze ooit had durven dromen. Alleen had Jens een libido dat met zijn drieëntwintig jaar al net zo verlept was als een uitgeknepen banaan.

      ‘Ander onderwerp.’

      ‘Je kunt mij niet vertellen dat je er nooit aan denkt,’ zei Priscilla. ‘Op momenten dat het saai is, als hij je G-plek niet vindt, je niet prikkelt zoals je graag zou willen. Je moet toch aan íets denken om tot een climax te komen?’

      Jackie zette haar glas op haar bijzettafel en vouwde haar armen over elkaar. ‘Ik heb mijn manieren, maar ik denk niet aan andere mannen.’ En dat was de waarheid. Ze zou ook bij God niet weten aan wie.

      Op tv spreidde de vrouw haar benen. De man ging ertussen en het gezicht van de vrouw vervormde van gespeeld genot toen hij bij haar binnendrong.

      Priscilla plaatste een hand op Jackies bovenbeen. ‘Ik plaag je toch alleen maar, schat. Ik weet dat jij niet zo bent. Maak je geen zorgen, jullie zijn een schattig stel en ik kan echt wel zien dat hij gek op je is.’

      Ze keek niet meer naar de tv, Jackie had al haar aandacht. Er lag een vreemde blik in haar ogen, die niet alleen door de alcohol werd veroorzaakt. De alcoholblik was bij Priscilla anders dan haar hitsige blik. Ook die laatste kende Jackie beter dan haar lief was. Priscilla was nogal open over haar seksleven en in cafés of discotheken kon ze het nooit laten te azen op een eventueel lekkertje dat ze aan de haak zou kunnen slaan. Jackie noemde haar weleens de vrouwelijke versie van Joey uit Friends. Op dit moment hadden geilheid en alcohol zich vermengd tot een glazig laagje over haar oogbollen.

      ‘Logisch ook, je bent een moordwijf,’ ging Priscilla verder. ‘Mooi, intelligent, lekker …’

      Haar hand kroop verder omhoog. Hoewel dat Jackie een vreemd gevoel gaf, besloot ze het spelletje mee te spelen. ‘Hoe weet jij nu of ik lekker ben, huh?’

      Priscilla boog dichter naar haar toe. ‘Kan niet anders. En als slome Jens jou niet kan bevredigen, kom je maar naar mij …’ Haar hand lag inmiddels in Jackies lies en haar knokkels raakten haar venusheuvel. Toen, uit het niets, liet ze Jackie los en ging rechtzitten om beter naar de film te kunnen kijken, waar het er nu heftig aan toe ging. ‘Het is maar goed dat jij niet lesbisch bent, ik heb je altijd al een lekkere meid gevonden. Ook al toen je nog een paar killootjes zwaarder was,’ zei Priscilla met de zweem van een grijns in haar mondhoek.

      Een klein beetje opgelucht dat de hand nu niet meer op zo’n intieme plek lag, antwoordde Jackie: ‘Jij slaapt toch niet met meisjes?’

      ‘Ha, je weet dus blijkbaar nog lang niet alles over mij.’

      Jackie schudde haar hoofd. ‘Het zou me ook niet moeten verbazen, hè?’

      ‘Och, beetje verrassingen in je leven is ook leuk.’ Priscilla dronk haar screwdriver op en kwam overeind. ‘Ik ga. Ik kan niet echt lang uitslapen morgen, want ik heb een pedicureafspraak om half tien.’

      ‘Wie mooi wil zijn …’

      ‘Pfff.’ Ze legde haar handen op Jackies schouders en plantte een kus vlak naast haar mond. ‘Droom maar lekker over grote pikken die we samen opzuigen.’ Ze schaterlachte terwijl ze de deur opentrok. ‘O, is morgen niet de dag dat je je broer gaat bellen, over die accommodatie?’

      ‘Stiefbroer.’ Jackie merkte dat de vrolijkheid in rap tempo uit haar hoofd sijpelde. Ze zat nog net niet te knarsetanden. ‘En ja, die moet ik helaas morgen gaan bellen.’

      ‘Ja, wie gaat er dan ook in Rotterdam studeren?’ Priscilla tuitte haar lippen en plaatste haar wijsvinger onder haar kin. ‘Vergeet je mij niet te vermelden? Ik wil mijn kamer het liefst zo dicht mogelijk bij die van jou.’ Ze knipoogde. ‘Hoe heet hij ook alweer? John?’

      ‘Joe.’ Yup, geen spoortje goed humeur meer over. Poef.

      ‘En we haten hem, toch?’

      ‘Zeker weten.’ Jackie merkte dat ze haar handen tot vuisten gebald had. ‘We haten hem.’

 

Met haar duim scrollde Jackie door de Facebook-berichten. Met haar andere hand bracht ze een lepel kwark naar haar mond. In beide bewegingen bleef ze steken om naar de kop van een artikel te staren dat een van haar vrienden had gedeeld. BABY BREEKT NEK ONDER FIETSEN. Naast het feit dat ze de kop een beetje vreemd geformuleerd vond, leek het haar te gruwelijk om verder te lezen. En toch deed ze dat, maar niet voordat ze de lepel kwark voorzichtig terug in het kommetje had gelegde. Blijkbaar was er in Dordrecht een vrouw met haar vijf maanden oude zoontje gaan fietsen. De baby zat voor op het stuur in zijn speciale stoeltje naar alles om zich heen te kijken. Totdat hij opeens niet meer bewoog. De moeder dacht dat het kind in slaap was gevallen van het hobbelen van de fiets. Dat waren echter te veel hobbels geweest voor het tere nekje van het jongetje, dat daardoor was gebroken. Jackie las wat reacties onder het bericht, die er voornamelijk over gingen hoe stom die moeder was en dat ze nooit kinderen had moeten krijgen. Met haar grote verbeeldingskracht kon Jackie het zich allemaal net iets te levendig voorstellen. Het misselijke gevoel in haar maag gebood haar de kwark van zich af te schuiven. Ze had toch al geen honger door de zenuwen in haar keel. Met tegenzin wierp ze een blik op de klok. Half tien. Haar ouders zouden tussen half elf en elf uur thuiskomen van hun uitstapje naar Amsterdam. Ze wilde voor die tijd dat vervelende telefoontje gepleegd hebben. Ze was al een muts als het op telefoneren aankwam, maar haar stiefbroer bellen, die ze al ruim twee jaar niet had gezien, dat was de Everest van alle moeilijke telefoontjes.

      Ze pakte de huistelefoon van het laadstation en het bovenste blaadje van het blokje Post-its. Daar stond in het kraakheldere schooljuffrouwhandschrift van haar moeder het 010-nummer. Nu ook nog eens boos op zichzelf omdat haar vingers trilden, sloot Jackie een moment haar ogen. Het waren nare herinneringen. Aan een broer die geen broer was. Niet omdat hij andere biologische ouders had dan zij, maar omdat hij haar altijd duidelijk had laten merken dat hij een hekel aan haar had. Of zelfs nog erger: dat ze helemaal niet bestond. Vervelende pesterijtjes als zijn vrienden erbij waren, overdreven haantjesgedrag als er een meisje in het spel was. Het had voor Jackie als een verademing gevoeld toen hij een jaar of vijf geleden uit huis was gegaan en naar Rotterdam was verhuisd. De eerste twee jaar daarna was hij met een paar feestdagen nog naar huis gekomen, maar het was nu al drie geleden dat ze hem voor het laatst had gezien. Haar moeder, Christina, probeerde haar altijd in te peperen hoe zwaar Joe het had gehad met de scheiding van haar en zijn biologische vader Alan. Maar was dat een geldige reden om je stiefzusje als een stuk vuil te behandelen? Ze betwijfelde het. Wat kon zij er immers aan doen?

      Ze dwong haar duim het nummer in te toetsen. Vervolgens weigerde haar hand nog heel even naar haar oor te gaan, maar ze klemde haar tanden op elkaar. De telefoon ging twee keer over voordat er werd opgenomen. Tot haar verbazing door een vriendelijk klinkend meisje.

      ‘Met Karlie.’

      Jackies aarzeling was gelukkig kort genoeg om geen al te grote pauze te laten vallen. ‘Ehm, hallo, met Jackie Beijensz. Ik ben op zoek naar Joe Berkeley?’ Ze hoopte dat het trillen in haar stem niet hoorbaar was.

      ‘Jackie, zei je?’ Er glipte iets van de vriendelijkheid uit Karlies stem en Jackie vreesde het ergste. ‘Als dit om de begrafenis gaat …’

      ‘Wat? Nee, ik …’

      ‘Het komt nu even niet zo uit, wie je ook bent, of van wanneer. Hij wil nu even met rust gelaten worden. Al die troela’s …’

      ‘Ik ben zijn stiefzusje.’

      ‘O … Sorry, ik … Wacht, ik zal even kijken voor je.’

      Begrafenis …

      ‘Hé, Jackie, hoe gaat-ie?’

      Als dit echt haar stiefbroer was, dan was zijn onaangename, schelle stem veranderd in een diepe mannenstem. Bovendien was zijn Brabantse accent opeens compleet verdwenen; hij klonk zelfs als een Rotterdammer.

      ‘Jackie?’

      ‘Sorry, ik … had je stem niet herkend.’

      ‘Jij klinkt ook behoorlijk anders.’

      ‘Is dat zo?’ Jackie frommelde het papiertje met Joe’s nummer tot een propje.

      ‘Lang geleden, zeg. Hoe gaat het met je?’

      Jackie had geen zin nog veel langer mooi weer te praten met hem. Ongeacht hoe anders hij klonk. Ze wilde dit zsm afgehandeld hebben. ‘Goed, dank je. Mam vertelde me dat jij me aan een kamer in Rotterdam kunt helpen?’

      ‘Ja, dat klopt helemaal. Ik kan binnen no time iets voor je regelen.’

      Jackie was doorgaans iemand die nauwelijks ergens doekjes om wond en vaak zei wat ze dacht. Ook nu ze haar stiefbroer sprak, die al die jaren geen fuck om haar had gegeven en nu opeens poeslief tegen haar deed, confronteerde ze de buitenwereld met haar gedachten. ‘Sorry hoor, maar ik begrijp niet zo goed waarom je dit voor me wilt doen.’

      Het was een tel of vier stil aan de andere kant van de lijn voor Joe antwoord gaf. ‘Dat snap ik heel goed, Jackie. Laten we het er maar op houden dat deze tijd in Rotterdam mij goed heeft gedaan.’

       ‘Nou, in ieder geval bedankt.’

      ‘Geen dank, hoor.’

      ‘Ik had nog een vraag.’ Jackie merkte hoe vreselijk ze het vond bij haar stiefbroer in de gunst te staan en hem ook nog eens om een tweede te vragen.’

      ‘Kom maar op.’ Hij klonk opeens vermoeid, alsof hij kort daarvoor een slaappil had genomen die op dat moment in volle kracht in werking trad. Het maakte dat het Jackie nog wat extra moeite kostte door te gaan.

      ‘Mijn vriendin Priscilla gaat straks samen met mij naar het Erasmus en zij wil ook graag een kamer.’

      ‘Ook geen probleem. Ik zorg er dan wel voor dat jullie samen op één kamer komen.’

      ‘Nou … Ik zal bezoek krijgen van mijn vriend, dus een kamer in de buurt lijkt me beter.’

      ‘Twee kamers dan en geen room-mates?’ zei Joe.

      ‘Dat zou mooi zijn. Alvast bedankt.’ Jackie mikte het propje in de papiermand en was blij dat het gesprek ten einde liep.

      ‘Ik ga mijn best voor je doen,’ beloofde Joe. ‘Het is even een lastige periode op dit moment; een vriendin van me is een paar dagen geleden overleden en ik ben druk bezig alles te regelen, want ze heeft geen familie meer.’

      Ah, begrafenis. Met volle kracht drukte Jackie eventuele tere bellen van medelijden die op kwamen borrelen snel terug naar beneden, waar ze uiteenspatten. ‘Dat spijt me.’ Altijd beleefd blijven.

      ‘Dank je. Maar lijkt mij ontzettend leuk als je hier komt wonen, Jackie.’

      Dat betwijfelde ze ten zeerste. Ze zei hem gedag en verbrak de verbinding. Einde vreemdste en meest vervelende telefoongesprek van de eeuw.

 

‘Hij leek opeens zo aardig.’ Jackie zat via haar computerscherm naar Priscilla te kijken, die haar nieuwe gelnagels showde terwijl Jackie al tien keer had gezegd hoe mooi ze waren. ‘Het was gewoon eng.’

      ‘Vertel me nog eens hoe het ook alweer zat met de familiebanden, want ik vind het maar verwarrend.’ Priscilla haalde eindelijk haar nagels weg en keek haar vriendin aan. Het turkooisblauw van haar ogen leek twee tinten donkerder via het scherm.

      ‘Joe’s biologische ouders zijn Alan en Ellen, beiden Engels.’ Jackie wachtte even af of Priscilla een opmerking paraat had over de namen en toen dat niet het geval was, ging ze verder. ‘Hij heeft zijn biologische moeder nooit gekend, want die is niet lang na zijn geboorte gestorven. Alan ontmoette mama toen Joe een jaar of drie was. De twee werden verliefd en Alan verhuisde met Joe naar Nederland om met mama samen een gezin te vormen. Dat liep nog geen twee jaar daarna uit op een groot fiasco. Alan was een rokkenjager, die mam meer dan eens heeft bedrogen. Dat pikte ze niet. Alan was niet van plan ook maar te proberen om voor voogdij voor Joe te vechten, die ging terug naar Engeland. Mam bleef met Joe achter, maar kreeg een half jaar daarna een relatie met pap. Ze trouwen best snel en kregen mij. Ik denk dat Joe toen een jaar of zes was.’

‘En daar was Joe het niet mee eens,’ vulde Priscilla aan, terwijl ze toch weer haar nagels voor haar neus opstak.

      ‘Hij was het met veel dingen niet eens: het feit dat mam van Alan gescheiden is, dat Alan terug naar Engeland is gegaan omdat hij het hier niet uithield. En mij inderdaad.’ Jackie merkte dat ze naar haar eigen nagels zat te staren, die altijd netjes kort waren, omdat ze gitaar speelde. En niet zo van die meisjesdingen hield.

      ‘Hoe ziet hij er eigenlijk uit?’ vroeg Priscilla. Een lok van haar lange blonde haren had nu haar aandacht. ‘Je hebt me nooit veel over hem verteld, hij was al weg toen wij vriendinnen werden.’

      ‘Valt ook niet veel over te zeggen, het was een rotjoch.’

      ‘Jaha, dat weet ik nu wel, maar hoe ziet hij eruit?’

      ‘Als je de volgende keer hier bent, laat ik je wel een foto zien als je het zo nodig wilt weten.’

      ‘Toe nou.’

      Het was voor Jackie al lastig genoeg zich te herinneren hoe Joe eruitzag, laat staan dat te beschrijven. ‘Vervelende muts ben je. Oké, voor zover ik me kan herinneren, was hij populair bij de meisjes.’

      ‘Aha.’

      ‘Hij heeft … donkerbruin haar en ik weet nog dat ik hem op latere leeftijd erg op John Stamos vond lijken, je weet wel, Jesse van Full House, in de beginjaren. Alleen dan minder … Grieks, of zo? En lichtere ogen, groen dacht ik.’

      ‘Klinkt als een erg lekker ding.’

      ‘Ik kan je alleen maar aanraden ver uit zijn buurt te blijven. Net als ik zal doen.’

      ‘Ah, joh, misschien is hij wel veranderd, weet jij veel. Heeft-ie diepe spijt van alles.’

      ‘Geen kans.’ Jackie hoorde de voordeur beneden en legde haar hand op de muis. ‘Mijn ouders zijn er, Cilla, ik ga.’

      ‘Zie ik je nog dit weekend?’

      ‘Vast, ik app je, doei!’

      Priscilla’s doei kwam niet verder dan de d voordat Jackie Skype afsloot en opstond. Harm zette net een reistas in de gang neer toen ze de trap afkwam.

      ‘Daar is ons meisje.’ Hij spreidde zijn armen, maar het was Christina die als eerste bij haar dochter was. Ze kwam achter Harm vandaan geglipt en ving Jackie op voor ze goed en wel het einde van de trap had bereikt.

      ‘Dag, mijn lieve schat.’ Christina knuffelde haar.

      ‘Jij vuile voorkruiper.’ Harm duwde zijn vrouw gemaakt ruw aan de kant om Jackie eveneens te omhelzen. ‘Nog iets gebeurd?’ informeerde hij na een klapzoen.

      ‘Nee, Cilla was gisteravond hier en we hadden het gezellig, maar ze is op tijd weer naar huis gegaan.’ Jackie ging haar ouders voor naar de keuken. ‘Kom, ik heb al koffie gezet.’

      ‘De schat.’ Christina’s stem droeg wat sleepsporen van de reis.

      Jackie schonk drie mokken in en zette die samen met de cake die ze had gehaald op de eettafel. ‘Hoe was het?’ vroeg ze toen ze met z’n drieën aan de tafel zaten en Harm en Christina allebei luidruchtig lieten merken hoezeer ze toe aan koffie waren.

      ‘Tot in de puntjes verzorgd,’ antwoordde Harm. ‘Van taxi tot hotelkamer tot ontbijt, lunch en driegangenmenu. Zelden zo goed meegemaakt.’

      ‘En wat is Amsterdam toch een mooie stad,’ zei Christina.

      ‘Wil jij niet zulke lelijke dingen zeggen, schat.’ Harm kon best boos kijken met die zware wenkbrauwen, maar zijn twinkelogen en scheve mond maakten hem ongeloofwaardig.

      ‘Voetbal,’ beantwoordde Jackie de vragende blik van haar moeder.

      Christina wapperde met haar vrije hand.

      ‘En het congres?’ vroeg Jackie.

      ‘Ook best oké,’ zei Harm. ‘Ik heb met grote bewondering zitten luisteren naar hoe die jonge gasten daar over Moskou stonden te vertellen.’

      ‘Nou, je vader bedoelt het sarcastisch hoor,’ reageerde Christina. ‘Hij had het liefst die docenten opzij geduwd om zelf verder te gaan.’

      ‘Zo slecht?’

      ‘Voor jongeren die nog vrij weinig van het land en zijn geschiedenis weten, was het interessant en misschien zelfs te moeilijk om echt te begrijpen, maar als het de bedoeling was dat ík daar nog iets van moest opsteken, dan is die missie grandioos mislukt.’ Harm begon hard te lachen.

      ‘En het gedeelte over Engeland?’

      Christina zette haar mok neer, die al bijna leeg was. ‘Ook niets wat ik nog niet wist. Ze proberen elke keer wel nieuwe dingen te verzinnen voor de buitenlandstages van de universiteit, maar steeds meer mensen kiezen ervoor om een taal te studeren die ze nog niet kennen. Japans en Chinees vooral. Ik heb toevallig nog heel wat studenten die voor Engels gaan en daarvoor was het wel nuttig om te gaan, kijken wat er allemaal aangepast is.’

      ‘Ach, het fijne is dat we er eens even uit waren en dat ik de rest van de week nog vrij ben. Ik moet er nog een verslag van maken.’ Harm dronk zijn mok leeg en stond met de laatste hap van zijn plak cake in de mond op. Hij nam niet eens de moeite alles door te slikken voor hij verder praatte, wat hem een frons van Christina opleverde. ‘En nu ga ik eerst even onder de douche en mijn spullen uitpakken. Vanavond Chinees?’

      Jackie knikte. ‘Vind ik best.’

      ‘Goed, hoor,’ zei Christina.

      Harm liep de keuken uit.

      Het leek bijna alsof Christina wachtte met haar vraag aan Jackie stellen tot Harms voetstappen de overloop hadden bereikt. En dan nog was haar toon zacht. ‘Heb je hem gebeld?’

      ‘Ja, heb ik.’

      ‘En?

      ‘En hij zou het regelen.’

      ‘Zie je wel, het is een goede knul, hoor.’

      Jackie keek van haar weg. ‘Daar heb ik al die jaren weinig van gemerkt.’

      Hij heeft het zwaar gehad, Jackie.

      ‘Hij heeft het zwaar gehad, Jackie.’

      ‘Mam, dat weet ik nu allemaal wel, maar dat verandert er niets aan dat hij een pestbroer was. Ik ben er niet blij mee dat ik daar ga wonen, dat weet je, maar het is de beste en goedkoopste optie volgens jullie. Dus …’

      ‘Misschien groeien jullie nu toch nog naar elkaar toe, dat zou toch geweldig zijn?’ Christina had weer die bezorgde blik in haar ogen die Jackie al vaker bij haar had gezien. Ze wist ook wat nu ging komen.

      ‘Lieverd, ik zou willen dat het allemaal anders was gelopen. Niet dat ik bij Alan had willen blijven, want dan zou ik jouw vader nooit ontmoet hebben. Maar ik wenste dat het Joe niet zo vreselijk had aangetast, die hele scheiding. Alan was een prima vent, maar een vreemdganger. En Joe … Hij is zo gek op zijn vader, hij gaat liever naar Engeland om bij hem vakantie te vieren dan dat hij naar ons komt. Hij neemt het mij nog steeds kwalijk dat ik van Alan gescheiden ben, dat zijn vader terug naar Engeland is gegaan. En Joe is het evenbeeld van Alan: net zo knap, net zo charmant.’

      ‘Mis je Alan?’ Jackie vroeg het ook bijna fluisterend.

      ‘Zo nu en dan. Het zou fijn zijn hem weer eens te zien. Ondanks wat er is gebeurd, zijn we niet als de grootste vijanden uit elkaar gegaan.’

      ‘Ben je niet bang dat je weer voor hem zult vallen?’ Dit was iets wat Jackie haar moeder niet eerder gevraagd had. Ze besefte dat ze het vroeg omdat ze op dit moment twijfels had over haar eigen relatie. Het maakte dat er ergens achter haar borstbeen iets straktrok.

      Christina keek haar dochter even niet-begrijpend aan, maar glimlachte toen. ‘Jackelyn, als je zo’n hechte relatie hebt als je vader en ik, kan daar niemand tussenkomen. Ook geen sexy ex-man die me nog steeds het hof zou maken. Dat moet jij toch weten.’

      Is dat zo? Iedereen zei altijd wat voor een geweldig en hecht stel zij en Jens waren, hoe solide en relaxed hun relatie was. Waren kwamen dan die twijfels vandaan?

      Ze wilde haar moeder niets laten merken en knikte met een glimlach die haar mondhoeken niet volledig omhoog kon trekken.

      ‘Ik koester nog steeds de hoop dat het op een dag allemaal weer goed zal komen,’ zei Christina. ‘Dat Joe inziet waarom ik van zijn vader gescheiden ben, dat hij me eindelijk vergeeft en dat we een betere relatie kunnen opbouwen. Met z’n allen.’

            Jackie deelde die hoop niet.

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

30.04 | 04:54

Heb je gehoord van heer Bubuza ?? De grote spreukgieter die alle dingen kan doen met zijn krachtige spreuk ??? Ik ben een paar jaar geleden verliefd geworden op Ronny en onze relatie was prachtig in die zin dat onze vrienden jaloers op ons waren. Twee maa

...
08.12 | 16:47

Fijne feedtdagen en een gelukkig en gezond 2019 wenst jullie mam

...
29.11 | 10:22

Ik zal u in het achterhoofd houden!

...
29.11 | 10:22

Dankjewel!!!

...
Je vindt deze pagina leuk