Bezoek aan de Brederodeschool in Rijswijk

2e bezoek Brederodeschool juni 2014

Op vrijdag 16 juni 2014 ben ik voor de 2e keer op bezoek geweest bij de Brederodeschool in Rijswijk, waar ik voor een nieuwe groep 8 mijn Yougian-serie gepresenteerd heb.

Uiteraard heb ik ook weer een schrijfwedstrijd in de klas gehouden. Hieronder staan de verhalen van enkele deelnemers:

 

Juliëtte

Hoe ik denk dat het verhaal Yougian verder gaat….

De oma en opa van Allyn zijn opgegeten door de harpijen. De ouders van Allyn, die bovennatuurlijke krachten hebben net als Allyn, wilden wraak en zijn toen niemand keek en de moederharpij sliep, haar grot binnengeslopen. Ze zagen een hoop eieren in de grond. Ze bedachten dat als ze alle eieren kapot zouden maken, moeder harpij zo verdrietig zou zijn dat ze zou sterven van verdriet. Een ding hadden ze niet bedacht. Ze zouden zichzelf in gevaar brengen. Hun geur zat natuurlijk aan de eieren vast en zo kon moeder harpij hen gemakkelijk vinden. Maar de ouders dachten niet na en trapten alle eieren kapot. Op één na. De moeder van Allyn kon het niet over haar hart krijgen om het ei kapot  te maken. Het was zo mooi dat ze erdoor verblind werd, maar de vader van Allyn wist wel beter. Hij zei dat als ze het lieten liggen, het hun dood zou betekenen. Dus namen ze het mee. Ze maakten het warm en na 2 dagen barstte het ei. Eerst dachten ze dat er wel een klein harpij’tje uit zou springen. Maar nee. Er lag een klein ,lief schattig meisje in. Zij wisten niet dat een harpij altijd als mens geboren wordt en na 2 maanden in een echte harpij verandert. Omdat deze  harpij bij mensen was opgegroeid, had ze geen echte harpij in zich en ze bleef een mens.

Ondertussen had de moederharpij  al lang ontdekt wie haar eieren had kapotgemaakt. Ze had aan de schillen geroken (ook weer zo’n fout van de ouders) en vloog meteen op weg, op zoek naar haar baby………

Allyn voelt aan dat ze niet meer veilig is in Yougian. En dat klopt want de harpij is gesignaleerd. Als Allyn om 5 uur ‘s nachts stiekem wegsluipt, ziet ze haar. Grote donkere vleugels strekken boven haar uit. Een gevaarlijk eng gezicht kijkt haar aan De harpij herken.t haar kind niet meer terug en ziet haar aan voor iemand anders. Ze gilt boos naar Allyn alsof ze wil zeggen: WAAR IS MIJN KIND?!! Allyn  gilt zo hard dat Justin en z’n ouders in hun nachtkleding naar buiten rennen. Net op het moment dat moeder harpij Allyn wil opeten, komt de zon op. 10 meter achter Allyn staat een verlaten kasteel met glas in lood ramen. De zon schijnt op een glas in lood raam en er verschijnt een felle lichtstraal. Die straal komt recht in de ogen van de harpij. Die schrikt zo erg dat ze met een woeste kreet verdwijnt richting de Kristalbergen………….

 

Tara

Daarentegen bestond er ook een kans, hoe klein dan ook, dat de Harpij wel Yougian zou bereiken. Het bericht zat me niet lekker, ik had er een naar voorgevoel over.

Even later kwam Allyn mijn kamer binnen. Ze vroeg of ik haar wilde helpen en ik ging mee alsof er niets aan de hand was.

Toen het ochtend was, zaten we met z’n allen aan de ontbijttafel. Ik zag aan mijn ouders dat er wat aan de hand was, maar het viel Allyn helemaal niet op. We waren op school en toen begon de meester ineens over de Harpij te vertellen. Ik dacht: “nee niet daar over beginnen!” De meester haperde en vertelde:” Weten jullie nog dat we die les over de Harpij hadden gehad? En dat er werd aangenomen dat ze allemaal waren uitgeroeid….? Nou er is gebleken dat er nog een Harpij rond zweeft.”

De hele klas was in paniek. Alleen Allyn was heel erg rustig. Ik liep naar Allyn toe en keek in haar ogen. Ik zag die paarse gloed in haar ogen. In haar bijzondere ogen kon ik een diepgewortelde woede zien. Ik wilde iets tegen haar zeggen, maar toen sprong ze op en liep de klas uit. Ik ging achter haar aan, maar natuurlijk ging James ook mee.  Ik zei tegen hem dat hij beter hier kon blijven. Waarschijnlijk zag hij dat ik het meende, want hij bleef abrupt staan. Ik rende de school uit en zocht Allyn. Ineens zag ik haar hoofd achter de boom vandaan komen en ze zei: “kom je nog?” Ik rende naar haar toe.  Ze hield me stevig vast en we liepen hand in hand het donkere bos in. Ineens hoorden we een indringend gekrijs; niet van een mens maar van een wild dier. Snel wilde ik gaan kijken, maar eerst pakte Allyn mijn arm vast en kuste me. Ik werd helemaal rood en ze zei heel zachtjes: “Justin al vanaf het begin vind ik je al leuk, IK HOU VAN JOU en ik wil je het je gezegd hebben in het geval dat…. “ Ze hoefde haar zin niet af te maken, want ik weet wat ze wilde zeggen. En voordat dat ik haar kon vertellen dat ik hetzelfde voor haar voelde, hoorden we opnieuw dat vreselijke lawaai. Een grote schaduw vloog over ons hoofd. Mijn angstige voorgevoel werd waarheid: de harpij!

Hoe ik denk dat het verder zal gaan: Ik denk dat Allyn de laatste van haar soort is met bijzondere gaven en krachten. Zij is als enige over die de Harpij kan verslaan. Vandaar dat de Harpij op haar jaagt. Allyn weet in eerste instantie nog niet hoe ze haar krachten kan gebruiken om de Harpij te verslaan, maar in een droom vertellen haar ouders haar wat ze moet doen. Uiteindelijk lukt het haar om de Harpij te verslaan en natuurlijk helpt Justin haar hierbij. En als laatste dan natuurlijk de kus die de liefde tussen Justin en Allyn bezegeld.

 

Linda

Hoofdstuk 19

 Diezelfde avond kon ik totaal niet slapen. Ik droomde de hele tijd dat de harpij Allyn en mij meenam naar het nest van hem, om ons aan zijn jongen te voeren. Meestal kwam ik niet eens tot het eind van deze droom, omdat ik dan al wakker geschrokken was. Deze droom bleef zich maar herhalen, hoe vaak ik ook probeerde te slapen.

Op een gegeven moment ging ik maar uit bed. Het was toen nog heel vroeg. De zon was namelijk amper op. Ik besloot om alvast brooddeeg te gaan maken voor in de middag. Toen het brooddeeg bijna klaar was om te gaan rijzen was de zon al mooi opgekomen, om het deeg buiten te laten rijzen.

Toen ik het deeg buiten legde hoorde ik ineens gegil. Ik zag iets vliegen en dacht dat het de harpij was. Ik wilde het uitschreeuwen en naar binnen vluchten, maar dat deed ik niet. In geen enkel geval wilde ik vader, moeder en Allyn bang maken. De harpij kwam steeds dichter en dichterbij. Hoe dichter hij kwam, hoe meer stappen ik deed naar achteren, naar ons veilige huis.

Toen de harpij nog maar 1 meter van mij verwijderd was duwde hij zijn klauwen naar voren. Ik wilde gillen, maar ik had geen stem meer. Ik wilde rennen, maar ik was te traag. Ik keek voor het laatst om, en toen werd alles zwart. Ik snakte naar adem, maar het was te laat. De harpij had me, zonder dat mijn ouders en Allyn er iets van wisten….. Wat zullen ze wel niet van me denken!?

Ik had nooit gedacht dat ik nog wakker zou worden, maar toch gebeurde dat. En weet je waar ik wakker werd? Niet in de klauwen van de harpij, maar gewoon voor mijn eigen deur. Er hingen 3 bekende hoofden boven me en een kraai stond verbaasd naar me te kijken. Toen besefte ik pas dat ik was flauw gevallen door de angst, en dat de zogenaamde harpij gewoon een kraai was.

Opeens voelde ik pijn. Auww, mijn hoofd. Alles werd weer zwart, maar ik kwam snel weer bij. De stadsdokter hielp me aan mijn hoofd. Dat verzachtte de pijn. Diezelfde avond ging ik vroeg naar bed. Deze keer sliep ik heerlijk, en de volgende dag voelde ik me weer helemaal zoals normaal, behalve 1 ding: ik was vastberaden dat ik later, samen met Allyn de echte harpij ga zoeken!

 

 

 

 

Winnares Senjin leest haar ingezonden hoofdtuk voor

Kennismaking met de dolenthousiaste leerlingen van groep 8

Vandaag, 1 februari 2013, ben ik teruggegaan naar de Brederodeschool in Rijswijk om de winnaar van de schrijfwedstrijd bekend te maken. Zoals verderop op deze pagina te zien is, hebben de kids het mij behoorlijk moeilijk gemaakt met hun leuke verhaaltjes en vond ik het dan ook moeilijk een winnaar te kiezen.

 

Uiteindelijk is de winnaar geworden: Serjin!!! Zij heeft met haar uitgebreide opstel deel 2 van Yougian gewonnen, dat eind maart verschijnt. Ik heb echter nog een tweede prijs uitgereikt, omdat ik de keuze zo moeilijk vond en deze twee leerlingen dicht bij elkaar zaten. Winold heeft daarom een leuke Yougian-mok van mijn gekregen. Alle leerlingen die hebben meegedaan, hebben een Yougian-pen ontvangen.

 

Na de prijsuitreiking ben ik met de kinderen die mijn boek wilden kopen in de aula gaan zitten om te signeren. Een paar kinderen houden zelf heel veel van schrijven en daar heb ik ook even leuk mee kunnen praten. Geweldig dus om weer terug te gaan en ik ben natuurlijk heel benieuwd wat de kinderen van het boek vinden. 

 

Hieronder volgen het verslag van mijn eerdere bezoek en de opstellen van de kinderen:

Vrijdag 14 december 2012 was ik uitgenodigd op de Brederodeschool in Rijswijk, waar ik mijn boek Yougian mocht komen presenteren voor groep 8. Juf Jolanda had al een inleidende les georganiseerd, waarin ze mijn boek via Powerpoint liet zien. De kinderen moesten verzinnen waar het verhaal over ging.

 

Ik begon met de kids iets uit te leggen over hoe het in zijn werk gaat als je een boek hebt geschreven en dat graag wilt laten uitgeven. Ook gaf ik enkele tips voor het schrijven van boeken. Daarna vertelde ik over het boek zelf en las ik 2 hoofdstukjes voor. Het was heel leuk om te horen hoe de kinderen over het boek dachten en wat zij dachten dat er ging gebeuren. Toen ik een tipje van de sluier had gelicht over waar het werkelijk over gaat, werden ze alleen maar enthousiaster. Ik heb ook wat boekenleggers en een postkaart aan ze uitgedeeld, die ik allemaal meteen moest signeren.

Ik heb de kids een leuke schrijfopdracht meegegeven. Ze konden kiezen: of een hoofdstuk schrijven dat aansluit op een van de twee stukken die ik had voorgelezen, of zelf een hoofdstuk verzinnen over hoe zijn denken dat het verhaal zal lopen.

Het was zo ontzettend gaaf te zien hoe enthousiast de kids waren en ze bleven ook maar vragen stellen, mooier had niet gekund. Ik vond het heel gezellig bij ze en ik ben heel benieuwd wat ze van mijn boek vinden als het helemaal gelezen hebben :)

http://www.brederodeschool.nl/kinderen/groepen/groep_8

 

Hieronder volgen de tekstjes die de kinderen van groep 8 hebben geschreven:

Yougian

Vervolg hoofdstuk 18 Rabia

Ik stond muisstil bij de deur. Ik hoorde mama hierheen komen. Vlug ging ik naar boven. Op dat moment zat ik te denken: zal ik tegen Allyn zeggen dat er een Harpij is gevonden? Nee dacht ik! Straks word Allyn bang en gaat ze weg!! Ik ging naar me kamer. Allyn zat op m’n bed en keek somber. Ik keek in me aardrekskunde boek. “Allyn’’ zei ik. ‘’We hebben morgen een aardrekskunde toets.’’ zei ik .‘’Ja dus!!’’ zei Allyn. ‘’Moet je niet gaan leren dan’’ zei ik. ‘’NEE’’ zei Allyn boos. Waarom doe je de laatste tijd zo bot tegen mij. ‘’Sorry’’ zei Allyn. Ik probeer te denken. ‘’Waarover dan? ‘’ zei ik. Over door hoe mijn ouders dood zijn gegaan.

De volgende morgen zat ik te denken of ik het tegen Allyn moet zeggen, over de Harpij. Ja het moet dacht ik. Ik kan niet iets verbergen voor Allyn. Ik ging voorzichtig naar Allyn toe. ‘’Goedemorgen Justin’’ zei Allyn blij. ‘’Allyn’’ zei ik. Ik moet je wat vertellen. ‘’Zeg maar’’ zei Allyn. Er is een Harpij gevonden en misschien komt de Harpij Yougian zei ik snel en paniekerig. Allyn’s ogen werden nog groter, en haar paarse ogen werden nog paarser. ‘’Hij komt voor mij’’ zei Allyn. Voor jou? Ja ik heb toch magische krachten! Ja maar dat wist ik al zei ik. ‘’Ja dat weet ik ook wel dat jij dat weet! Maar … ‘’Wat maar?’’ zei ik. ‘’Maar natuurlijk dat ik daar niet eerder mee ben gekomen’’ zei Allyn. Die Harpij heeft mijn ouders vermoord!! ‘’ Ik leg het je even uit.’’ Zei Allyn. De Harpij is half mens half vogel. En de Harpij is best wel slim en gevaarlijk. En die Harpij weet dat ik magische krachten heb. ‘’Maar hoe?’’ zei ik. Ik sta in een 1 of andere boek, omdat ik magische krachten heb. En iedereen die magische krachten hebben staan in zo’n boek. En die Harpij heeft dat boek gevonden. En ik heb een keer in de krant gelezen dat die Harpij een man heeft vermoord. Maar die man ken ik, hij is net als mij. En die Harpij wil magische krachten, daarom zoekt die mij!!

 

Yoshua:

Yougian

 

Justin ging naar zijn kamer waar Allyn aan het uitrusten was. Ik probeerde mijn bange uitdrukking op mijn gezicht te verbergen, toen dat lukte stapte ik de kamer in, zoals ik dat altijd deed.

 Ik zag Allyn op haar bed liggen, ze was moe, niet gek, met gym hadden we trefbal. Ze hadden het gemunt op Allyn en mij, omdat ze voor gym was aangevallen door Ernst. Ze kon zich niet inhouden en gebruikte haar kracht (als ze haar kracht gebruikte, dan werd ze snel moe)en bij gym deed ze het weer. Toen ze thuis kwam, struikelde ze over de mat en viel, ze had een schaafwond maar die kon ze zelf weer genezen. 

Ik ging snel lezen in mijn boek om niet te hoeven te kijken naar Allyn. Ik was erg bezorgd om te kunnen lezen dus dacht ik aan de Harpij.

 Allyn vertelde mij dat ze nog een kracht had, nl….gedachten lezen!!!! Ik had dus een groot probleem, als zij wist wat ik wist of waaraan ik zat te denken dan was ik er geweest…. 

Ik moet dus voortaan oppassen wat ik zeg en waaraan ik denk. Nu heb ik een techniek om te zien of Allyn gedachten leest als haar paarse ogen tot een spleet komen, dan leest ze iemands gedachte.

 Ik was op mijn  kamer en Allyn kwam binnen met een bang maar toch zelfverzekerd gezicht zei ze “de Harpij, hij…hij….komt….hij wilt…mijn…kracht……… 

En ik viel bijna van mijn bed af.  

 

Vervolg hoofdstuk: 11    Het nest van de harpij     Anna    

 

Ik zag een traan over haar wang rollen en wist dat ze het moeilijk had, maar wat moest ik doen? Uit paniek zei ik: “We gaan uitzoeken hoe dit kon gebeuren!” Dit had ik nooit moeten doen, want zo kwamen we in de problemen. 

De volgende ochtend maakte Allyn me wakker. Ik vroeg of schreeuwde eigenlijk: “Wat is er nou het is pas half 7!” Allyn keek geïrriteerd en zei: “Weet je dat niet meer je had me iets beloofd.” Op dat moment wist ik het weer en trok mijn kleren aan. Ik maakte een briefje met daarop: Lieve Mam en Pap,                                        We zijn wat eerder naar school, want we moeten nog wat doen voor een knutselopdracht.   TOT VANMIDDAG   Justin.  Maar dat was niet de waarheid.

We gingen naar het bos waar het mistig en benauwd was. Ik was bang maar liet het niet merken. We liepen een tijdje rond maar zagen of hoorden niks. Ik wou het opgeven en naar huis gaan, Maar op dat moment hoorde ik een heel hard raar geluid en niet lang daarna een harde gil. Ik vroeg angstig: “Allyn hoorde jij dat ook?” Maar ze was weg. Allyn riep ik nog eens maar er kwam geen antwoord.

Ik zag helemaal niks alleen maar bomen. Ik zocht en ik zocht maar kon haar niet vinden. Ik zocht nog een keer en toen zag ik haar op de grond liggen. Ze had een grote wond op haar been. Ik wou vragen wat er was gebeurt maar ik stopte midden in mijn zin, want eerst moest ze natuurlijk geholpen worden. Ik deed mijn vest uit en bond die voorzichtig om haar been. Ik tilde haar op en ik liep zo snel maar voorzichtig mogelijk naar huis.

We stonden voor onze blauwe deur, maar niemand deed open. Ik zei tegen Allyn: “Het zou toch niet zo zijn dat…….” Maar toen zag ik opeens dat de auto’s er niet meer stonden. We konden nergens naartoe we kwamen ons huis niet meer binnen en op school konden we ook niet meer terecht, want die dachten dat we ziek waren. Ik wist het even niet meer, want wat moesten we doen?

 

 

Yougian opstel : slot                           Senjin 

 

Allyn en ik liepen door het vochtige benauwde bos. We moesten kort daarna naar school maar zijn extra vroeg opgestaan om even een moment alleen te zijn. Het voelde fijn om even rust om me heen te hebben,alleen Allyn en ik. Vader en moeder deden al een hele tijd raar en heel zenuwachtig,ik en Allyn mochten opeens niet meer naar buiten,moeder zei elke ochtend tegen ons dat we voorzichtig moesten zijn en moeder bood zelfs een keer aan om mij en Allyn naar school te brengen! Tegen mij liep Allyn al een tijdje te mopperen over dat onze ouders zo raar deden. Ik speelde het mee maar eigenlijk wist ik wel waar onze ouders zo raar over deden. Ik hoorde ze er over praten toen onze vader van zijn werk kwam, ik wist dat er iets serieus aan de hand was omdat ik even de kamer uit moest van vader. Maar ik ging niet weg, ik bleef staan bij de deur en hoorde waar het over ging.

 Het ging erover dat er een harpij op weg was naar Yougian! Ik begreep er niets van, moeder ook niet. Bij geschiedenis op school hadden we geleerd dat alle harpijen uitgeroeid waren door onze voorouderen en ik was er van overtuigd dat het waar was. Ik had er al over nagedacht en wat er als idee in me opkwam was dat het misschien wel een groot misverstand was. Waar ik wel aan heb gedacht is dat, als het zo was dat er nog een harpij bestond hij misschien een verband had met Allyn.

‘’Justin,Justin ik probeer nu al iets van vier keer een normaal gesprek met je aan te voeren, maar je blijft maar met die enge dromerige blik naar die dode struik staren!”  zei Allyn verontwaardigt.           “ Allyn” zei ik onverstoord , met nog steeds die dromerige blik ‘’ik moet je iets vertellen, je weet wel toen vader ons uit de kamer stuurde en jij naar je kamer ging,toen bleef ik bij de deur staan en hoorde wat ze zeiden, nou….ehm  toen hoorde ik dat er één harpij de afslachting van zijn soort heeft overleeft en dat die nu in een dorp ver weg van hier is, maar dat de kans bestaat dat hij ook hier langs komt en alles verwoest’’. Ik had verwacht dat Allyn’s ogen dieppaars zouden worden,net zoals altijd als ze bang werd en dat ze hevig huilend in mijn armen zou vallen, maar dat deed ze niet ze stond daar maar met haar wel diep,dieppaarse ogen vooruit starend. Eerlijk gezegd vond ik het fijner als ze mijn verwachtte idee van haar reactie zou doen. Deze reactie vond ik eigenlijk angstaanjagend,heel angstaanjagend. ‘

 ‘’Hoe ziet hij eruit’’ vroeg Allyn kil.

  ‘’Dat weet ik niet,maar je weet dat elke harpij andere gelaatstrekken heeft,net zoals bij mensen’’ zei ik met een vleugje angst in mijn stem.

 “Hoezo’’ voegde ik er snel aan toe.

 Allyn  zei niets.

 ‘’Ik heb honger’’ zei Allyn plotseling weer wat vrolijker.’’Oke, zullen we dan straks naar huis gaan om iets te eten maar eerst moet ik nog even langs oma o ja en ik moest van moeder ook nog naar de supermarkt om boodsch…’’begon ik weer vrolijk. ‘’Ik wil nu naar huis!!’’ zei Allyn weer woedend.     ‘’Eh ,ehm ok  oké’’ wist ik angstig uit te brengen. De hele weg naar huis zeiden we niets tegen elkaar.

 Uiteindelijk zaten we allebei met een kop soep voor onze neus. Allyn begon gulzig met haar lepel aan de soep maar mijn eetlust was aardig vermindert. Eindelijk kreeg ik de vraag uit mijn mond die al vanaf haar uitbarsting in mijn hoofd zat gegrift. ‘’Waarom had je zo’n honger?’’ . ‘’Dat zie je wel als de harpij hier is, dan heb ik het niet meer nodig’’zei Allyn verbazingwekkend kalm.
       

De weken erna vlogen voorbij,moeder en vader waren nog steeds zenuwachtig, na elke week groeide het gevoel ,leek het wel. Onze ouders waren wel boos omdat we die dag niet naar school zijn gegaan,maar ik was het helemaal vergeten, ik was veel te veel bezig met Allyn en de harpij. De speech die we kregen kon me niet zo veel meer schelen. Tussen al de dagelijkse dingen door was ik een keer naar de bibliotheek gegaan en heb onderzoek gedaan naar de harpij. Niet voor de informatie maar voor het beeld van het wezen. Wat ik kon verwachten als het wezen naar Yougian kwam. En ik stuitte toen op een boek waarvan ik dacht dat er het beeld van de gemiddelde harpij instond. En in mijn gedachten was het een vreselijk lelijk wezen.

 ‘’Justin,Justin’’ daar klonk de stem van moeder,maar ze klonk zenuwachtig,zeuwachtiger dan normaal. En toen zei ze iets dat ik liever pas over een paar weken had gehoord. ‘’Eindelijk heb ik jullie gevonden! Er is een harpij in het dorp,ik weet dat je dacht dat die al heel lang waren uitger….’’ zei mijn moeder met een eng zenuwachtige stem  ‘’Ik weet het al heel lang,en Allyn ook!’’ schreeuwde ik, ik wilde niet zo hard schreeuwen en ook al wist ik dat dit kon gaan gebeuren was het toch een hele schok voor me. Moeder stond met een geschokte blik  te staren naar Justin. ‘’Later,oke?’’ zei ik vermoeid. Het leek of moeder weer een beetje bij zinnen kwam en ze knikte. ‘’Allyn!!!” schreeuwde ik. Binnen een seconde stond Allyn naast moeder en mij. Ze had een lijkbleek gezicht en zei  ‘’Ik heb jullie al gehoord ‘’. Als afgesproken stormden wij toen alle drie naar buiten.

 Op het kleine dorpspleintje van Yougian stonden overal  nette rijen soldaten in donkerblauwe uniformen. Sommige hadden batches op hun borst en sommigen hadden lintjes. Ze waren allemaal gewapend met pijl en boog of met mes. Op een houten blok voor alle rijen soldaten  stond de president met een microfoon in zijn handen. Hij stapte van zijn houten blok af en iedereen begon te klappen. ‘’De president heeft een speech gehouden” legde moeder uit. ‘’ Oké,wanneer de harpij arriveert zijn jullie weg,dan zijn jullie in de school samen met de andere kinderen uit Yougian’’ zei moeder iets meer kalm. Maar het was al te laat..

 Iedereen gilde of schrok. Maar de soldaten bleven daar maar staan.

 Daar stond hij even lelijk als ik me verbeelde. Hoofd en bovenlichaam van een oudere man en onderlichaam en vleugels van een adelaar. En toen verstoorde Allyn mijn gedachten.

 ‘’Vader” zei Allyn

 ‘’Wat!!!!’’ zeiden ik en moeder tegelijk.

 ‘’Vader!’’ riep Allyn. En ze rende dwars door alle legertroepen en toeschouwers heen naar de harpij toe. Ze omhelsde hem en hij omhelsde haar. ‘’Eindelijk!’’ riep hij blij. Toen Allyn de harpij losliet riep de commandant ‘’val aan op allebei! ’’. Toen de soldaten net op de harpij en Allyn af wilde stormen kwam Justin naar voren stormen en riep ‘’ stop,jullie allemaal!!!! Geef mij ,mijn…mijn vriendin ,mijn ouders en dit… dit dit wezen even de tijd in ons huis,we zullen daarna alles uitleggen en als hij dan de hele stad verwoest dan mogen jullie doen wat jullie willen met ons oké?’’ zei ik met een combinatie van woede en verbazing. Even was het helemaal stil, maar toen zeiden de president en commandant tegelijk ‘’Ehm, oke’’even dan,maar als het moet trappen we de deur in.’’

 ‘’Nou komen dan!’’riep ik

 En gehoorzaam liepen de harpij,Allyn,moeder en vader samen met mij ons huis in.           

            Iedereen ging als afgesproken aan de tafel zitten maar de harpij bleef staan en ik vroeg gelijk aan Allyn ‘’ vader?’’. Allyn ging staan en van het ene naar het andere moment  stond er een tweede harpij voor ons maar deze had de gelaatstrekken van Allyn. ‘’We wisten altijd al dat er iets was’’  zeiden mijn ouders zacht. ‘’Ehm,laat ik maar beginnen bij het begin,jullie weten nog wel toen ik bij jullie deur in elkaar zakte.. toen had ik een lange reis gemaakt van onze grot. Vier dagen ervoor ging mijn moeder op zoek naar eten,maar toen ze na twee dagen nog niet terug kwam ging mijn vader op zoek naar moeder. Hij bleef toen ook een dag weg en toen ging ik op zoek naar mijn ouders. Maar  ik vond niets. Ik dacht dat ze waren vermoord door mijn oom, die kwaadaardig is geworden en de mensheid wil uitroeien.  Ik ging verder maar ik was moe. Toen ik bij dit dorp aankwam wist ik dat ik me moest veranderen naar een menselijke vorm maar ik was al moe en het zou me mijn energie alleen maar opslurpen. Uiteindelijk deed ik het toch maar zakte wel in elkaar voor jullie deur. Ik heb wel gedacht aan mijn ouders maar heb mijn verhaal nooit aan jullie verteld’’legde de harpij die op Allyn leek uit.

 ‘’ Ik en je moeder waren verdwaalt en kwamen je oom inderdaad tegen ,je moeder heeft hem vermoord maar kwam daarbij zelf ook om ik moest even de tijd hebben om het allemaal te verwerken,maar de rest van de tijd heb ik naar je gezocht. Ik vond het zo erg voor je. Je was helemaal alleen,dacht ik. Het spijt me zo erg.’’zei de andere harpij.

 ‘’Het maakt niet uit vader’’ zei Allyn

 ‘’Oké, ik en mijn ouders hebben dit allemaal gehoord en ik vind dit een goede uitleg zijn jullie het daarmee eens?’’ zei Justin serieus. Iedereen knikte. “Oké, kan ik dit dan aan het dorp uitleggen? Mag dat?” zei Justin weer serieus. Iedereen knikte weer. ‘’Oké’’ zei Justin.

 Justin stormde de deur uit en ging gelijk op het houten blok staan voor de rijen soldaten. Iedereen keek hem gelijk aan.

 ‘’Oké…….’’ schreeuwde hij.

 Toen hij het hele verhaal had geschreeuwd was het een hele tijd stil.

  En toen stormde er een Daverend applaus uit.      

 

                                                                                                                       

 Winold                                                  Het slot

 

Allyn en ik zijn naar de bergen gegaan om eten te halen bij de boer. We zagen hem in de verte al. Toen we aankwamen zei de boer “wat mag het zijn” op dat moment zag ik dat Allyn weg was dus ik zei “wacht even”. Ik liep weg van de boer en toen zag ik haar voordat ze de hoek om liep. Ik rende de hoek om en vroeg waar ze naartoe ging maar ze gaf geen antwoord. Ze rende nu opeens, ik rende haar achterna, we kwamen bij een nest.

            Het was niet zomaar een nest want daar was het te groot voor. Ik vroeg weer waarom ze weg ging en ze zei dat ze werd geroepen. We staarde ongeveer een kwartier naar het grote nest er zaten eieren in. Opeens hoorde we een soort gegil uit de verte en het kwam dichterbij. We doken achter een rots en zagen een grote vogel met een mensen lijf. “De Harpij” fluisterde ik in mezelf. Toen het monster weg was zei ik dat we iets moesten doen aan de eieren. We dachten even na en toen kwam Allyn op het idee om ze te slopen. Ik vond het een walgelijk plan maar ik zei er niets van omdat ze wel gelijk had. Met een stok (die Allyn van de grond vond) prikte ze in de eieren. Ik draaide m'n hoofd om, ik kon het niet aanzien.

            Toen ze zei dat ze klaar was keek ik pas weer. Op dat moment hoorde we het gegil weer. We doken weer weg achter een rots en de Harpij vloog weer langs. De ogen van de Harpij werden vuurrood, het monster zag de eieren en ging richting... Yougian.

            Allyn en ik keken elkaar heel even aan, maar daarna renden we allebei weg. Allyn was duidelijk sneller dan dat ik was. Gelukkig stopte ze af en toe ander kon ik haar echt niet bijhouden. Al van ver hoorde we geschreeuw. Binnen een kwartier waren we er. “Zo zo dat werd tijd” zij Allyn hijgend. We keken of we de Harpij nog zagen, en ja “de Harpij gaat naar ons huis zei ik” We renden naar binnen. We zagen mama maar ze zij zij dat we weg moesten gaan. Over ''we'' gesproken waar was Allyn.

            Intussen was Allyn naar buiten gerend en ik kwam haar achterna. Ze stond voor de harpij want ze wist dat ze was voorbestemd om tegen het monster te vechten en ook wist ze bijna zeker dat het monster haar ouders had vermoord. Daar stond ze dan tegenover een Harpij. Een klijn stemmetje in haar hoofd zei “een monster wegwezen” daar luisterde ze toch maar naar en ze vluchtte weg. Ik kwam haar achterna maar nu wachtte ze niet meer op mij, ik hield het vol tot aan het meer. Instinctief stopte ik maar zei rende gewoon door over het meer. Ze gebruikte haar krachten. De Harpij kwam haar nog achterna dus ik verstopte me anders zag het monster mij ook.

            Allyn rende zo snel dat ze bijna vloog als ze over een obstakel sprong. Ze rende naar haar grot want die kon ze voelen het leek wel alsof de grot heel dichtbij was maar ze dacht dat het vijf dagen zou duren. Maar waar ze eerst vijf dagen over deed deed ze nu in een uur. Toen ze de grot binnen liep kreeg ze tranen in haar ogen. Ze kwam erachter dat de grot haar niet riep maar iets anders. Wat was dat toch. Ze speurde de hele grot rond. Er zat bijna niks in de grot alleen wat oude meubels maar toen zag ze wat haar riep, het was een flesje met paars spul er in even paars als haar ogen. Ze hoorde het gegil van de Harpij. Waarom riep dat flesje haar. Het duurde even maar toen begreep ze het. Het was vergif dat ze in de bek van het monster moest gooien. De grot trilde de Harpij bonsde er tegen aan. Ze had weinig tijd, maar ze kon dit niet aleen ze had mijn hulp nodig. Ze rende naar buiten en zag de Harpij. Binnen een half uur was ze weer over de rivier. Ze zag me en ik zei “waar bleef je nou... je was een uur weg” Allyn zei “sorry maar we hebben weinig tijd. Ik heb een plan. “Vertel” zij ik. Nou jij gaat de Harpij afleiden en rent weg richting mij, ik sta klaar in de struiken en met dit flesje. Ik stuur het vergif in z'n bek en dan gaat de Harpij dood. Oke, maar als ik dood ga vertel de mensen dan dat ik dapper was. Allyn reageerde er niet op. We beginnen nu.

            Daar was de harpij hij zag me en ik schreeuwde naar het monster en trok rare bekken toen rende ik weg. De Harpij kwam me achterna “het werkt” fluisterde ik in mezelf. Ik rende langs Allyn  en ze kwam tevoorschijn, wachtend op het juiste moment. Ze stuurde het vergif in de bek van het monster maar het monster dook weg en het was mis. “Nu of nooit” schreeuwde ik en ze deed het nog een keer. We keken naar de vloeistof, als het nu niet raak was lukte het nooit. De vloeistof ging gelukkig in de bek van het monster en het monster viel neer.

 

 

Hoofdstuk 13                               Ahmed

 

De Harpij was onderweg naar het stadje : Yougian.

Wat moeten we nou doen als de Harpij aankomt ?

Het was stil ………………..

‘Nou  jij kan toch 4 elementen besturen’ ;

‘ja dat kan ik’ ; zei Allyn

Waarom gebruik je dat dan niet.

‘hoe bedoel je ?’; zei Allyn

Nou kijk ,

 je gebruikt je 4 elementen als bescherming voor de stad .

‘nou ik snap je niet ‘ ze keek me aan met een verbaasd gezicht.

Het klinkt raar maar volgens mij is het voor bestemd dat je met ‘m moet vechten.

Het was stil in de kamer en ze keken elkaar aan.

Volgens mij is ’t geen toeval dat je voor de deur bent ingezakt en precies hier bent aangekomen en dat ik alleen de bijzondere dingen aan je zie zoals je haar en je ogen.

‘ik begrijp je wel maar…….’ ; zei ze met een angstig gezicht.

De mooie paarse ogen keken naar de ogen van Justin.

Ze gingen langzaam naar elkaar toe en pakten elkaars hand vast .

Je hoeft niet bang te zijn  , ik zal je altijd blijven steunen.

Moeder riep :  we gaan eten !

Ze gingen naar beneden en gingen rustig zitten .

Er lag lekker patatjes met frikandel op bord.

Allyn was zo in shock dat ze niet at en alleen maar naar de schilderijen keek op de muur.

Waarom eet je niet Allyn ?

Natuurlijk wist ik waarom ze niet at vanwege het gesprek dat we in me kamer hadden gevoerd.

Ze keek me aan en zei : ‘ nou ik heb eigenlijk niet zo’n honger’.

Ik at verder m’n bordje helemaal leeg.

We waren klaar en gingen weer naar boven.

Allyn keek uit het raam en zei : ik kan en ben sowieso geen normaal kind van normale ouders.

De Harpij moet iets met mij te maken hebben ik weet niet wat maar het is iets.

Het was al laat en we gingen slapen.

Het was een mooie lichte ochtend.

Ik zag dat Allyn nog lekker zat te slapen als een roosje.

Ik rekte me uit en wou haar rustig wakker schudden.

Ze werd wakker en  ik zag een traan over haar wang lopen.

Rustig vroeg ik vragend : “ wat is er Allyn ?”

Het was stil en ze beantwoordde bang ; “ik had een nachtmerrie , een erge ! volgens mij was het een visioen !”

Ik keek haar nieuwsgierig aan en vroeg  : “wat dan Allyn “

Ze ging achterover zitten en zei : “ ik wil het eigenlijk niet zeggen maar…….”

Even was het stil.

“maar wat ? “ vroeg ik

“er gaat iets groots en ergs gebeuren” zei ze angstig 

 

 

 Slot verhaal van Sven

 

Het was een mistige vakantiedag. De mannen die wilden vechten stonden klaar. Ik mocht niet mee ik was te zwak, want ik probeerde er alles aan de doen om Ellen te redden. Maar het mislukte. Ellen was meegenomen door de harpij. Ik werd gekrabd in mijn gezicht. Ik viel bewusteloos op de grond. Mijn moeder vond me toen. Toen de mannen de harpij zochten zorgde mamma goed voor me, ik kreeg soep en speelde spelletjes. Maar Ik was nog steeds verdrietig omdat Ellen er niet was. Maar mijn moeder zei, dat ze er alles aan proberen om Ellen te redden. Het was laat en vader was nog steeds niet thuis. Mijn moeder en ik waren ongerust. De volgende dag hoorde ik en mamma dat papa door de harpij mee genomen was. Ik wenste elke dag dat Ellen en mijn vader niet dood zijn. Het was woensdag middag, ik keek naar een schilderij dat Ellen en papa hebben gemaakt ik vond het altijd maar niets maar nu wel. Toen ik moest gaan slapen ging ik naar boven. Ik zag mijn moeder huilen op mijn bed. Ik vroeg wat er was, mama liet mij een briefje zien. Ik las het voor: Justin jij bezit toverkrachten. Maar dan ben ik de uitverkorene! Dus dat betekend dat ik tegen de harpij moet vechten. Ik trainde zo lang, zo hard als ik kon tot ik het onder de knie had. Ik dacht natuurlijk al dat Ellen en papa al dood waren, maar ik ging toch door. Toen ik het onder de knie hat moest ik naar school. Ik vertelde het tegen iedereen, hun geloofde mij niet. Alleen mijn beste vriend wel, hij vond het cool. Wij werden altijd gepest op school. Het was buitenspeeltijd en ik en mijn beste vriend waren aan het knikkeren, tot dat Dragon naar mij toe kwam en mij sloeg op mijn arm en Peter werd tegen gehouden. Ik gebruikte mijn toverkrachten. Dragon was tien meter achteruit gegaan en had stevige verwondingen. Iedereen stond te kijken en zij: jij bent een harpij. Nee ik ben  geen harpij. Toen ik thuis kwam vroeg ik aan mijn moeder of ik een harpij was. Mijn moeder zei nee jij bent gewoon een jongen die Justin heet en toverkrachten bezit. Maar ga nu maar slapen morgen ga jij tegen de harpij vechten zei moeder. Het was Middernacht ik ging naar de bibliotheek om boeken te lezen over harpijen. Ik vond maar een boek. IK las het wel drie keer door. De volgende ochtend stond ik klaar om tegen de harpij vechten. Iedereen juichte naar mij. Er was er een die niet blij was en dat is mijn  moeder. Ik zag verdriet in haar ogen. Toen nam ik het besluit dat ik niet allen wou gaan. Ik beslisten dat de mannen die op zoek was gegaan naar de harpij mee moesten.

Het was laat en ik en mijn mannen gingen op zoek naar de harpij. Toen we eenmaal bij de berg was kregen we allemaal rillingen. We klommen met teamwork naar de top van de berg. Onder weg warren een paar mannen die het niet ging redden. Die bleven achter. Er waren nog 3 mannen over, ik had vertraging . maar toen ik al boven was warren ze al in de spinnenweb. Ik zag Ellen en papa maar niet goed. Toen de harpij mij ook in de spinnenweb wou omwikkelen deed ik mijn toverspreuk . Xeracotta! De harpij hat stevige verwonding nog een keer zeiden ze. Toen ik het nog een keer wou doen dacht ik me aan wat ik Dragon had aangedaan. Dus ik kon het niet en besloot hem te laten leven. Toen ik even niet heet gaf de harpij mij een beet. Ik was zo  woedend dat ik xercotta ging gebruiken. De harpij was dood maar ik had stevige verwonding. Ik maakte met pijn Ellen, pappa en de drie mannen los.

We gingen samen naar huis. Toen we er waren moest ik naar het ziekenhuis om de beet te genezen. Toen ik uit  het ziekenhuis kwam werd er gejuicht.

En ik en Pieter warren populair.

Op naar het volgende avontuur.        

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Winnares Senjin lees haar ingezonden hoofdstuk voor

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.

Rimaaa! | Antwoord 06.03.2013 20.37

Het is echt een Super leuk boek toen u voor het eerst in onze klas over het boek vertelde wou ik het gelijk gaan lezen!! Super!

Latoya 09.03.2013 10.38

Hallo lieve Rima! Ontzettend bedankt voor je leuke berichtje en fijn dat je het zo'n mooi boek vond!! Ik zal het op mijn website aankondigen als deel 2 er is!

Frouq | Antwoord 04.02.2013 19.24

Super leuk boek!! Ik ben bezig met hoofdstuk 8. Kan maar niet stoppen met lezen zo leuk is het boek. Ga zo door!! Ik koop zekerrrrrr deel 2.

Groetjes Frouq

Latoya 04.02.2013 19.44

Lieve Frouq,

Ontzettend bedankt voor het berichtje, fijn dat je het boek zo leuk vindt!!!

Groetjes van Latoya!

Winold | Antwoord 10.01.2013 19.17

Ik heb veel verhalen gelezen en ik vond ze leuk. Ik heb nog een vraag: speelt het verhaal zich in de middeleeuwen af, ja toch??

Latoya Meuris 10.01.2013 20.36

Hallo Winold!

Het zijn niet echt de middeleeuwen zoals wij die kennen, het is natuurlijk een verzonnen omgeving, maar qua tijd zou het kunnen ja :)

Yoshua aan de Wiel | Antwoord 06.01.2013 14.51

Coole website. Heb het boek besteld, zodra ik die binnen heb ga ik er gelijk in lezen! Groetjes van Yoshua aan de Wiel

Winold 10.01.2013 19.21

Mooi verhaal :)

Latoya 06.01.2013 15.40

Ontzettend leuk Yoshua, veel plezier en laat me vooral weten wat jer ervan vond!

Groetjes van Latoya!

Anna | Antwoord 04.01.2013 14.09

Leuke website!!

Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

03.01 | 18:05

zalig nieuw jaar van je moeder

...
16.10 | 22:48

Dario de lange

...
28.09 | 18:25

Ha wat denk jewel niet translate vertaalt wel maar niet 100% hoog uit 90%

...
22.09 | 07:41

Hoi Sophie!!
Wat ontzettend leuk om te lezen!!!
IK wens je nog heel veel plezier!
(zie ook mijn winactie onder Boekennieuws!)
Groetjes!!

...
Je vindt deze pagina leuk